Музыка – значная частка нашага жыцця. Музыка – такое мастацтва, з якім мы бавім вельмі шмат часу. У вольны час мы ў слухаўках, мы слухаем розныя напрамкі, але чамусьці класіка абыходзіць нас бокам. Як палюбіць класічную музыку і зразумець яе можа расказаць Валянціна Кеўра.
Валянціна чатыры гады таму скончыла Мінскую кансерваторыю як музыкаведка і мастацтвазнаўца, працавала ў Брэсцкім музычным каледжы і зараз адтуль звольнілася.
“Ідэя прыйшла ў той час, калі я вучылася ў кансерваторыі, я ў гэты час падзарабляла ў мінскай філармоніі, і мне былі адчыненыя дзверы на ўсе канцэрты. Я хадзіла на канцэрты і назірала за людзьмі, якія наведваюць філармоніі і зразумела, што гэта 2 групы людзей: першая група гэта самі музыканты, а другая група – людзі, якім падарылі білеты і яны нейкім чынам прыйшлі на канцэрт. Іх было відаць па трошкі адасобленым, сумным позірку. Я чалавек, які вельмі любіць мець зносіны з людзьмі, часам у антрактах я проста падыходзіла да людзей і спрабавала з імі неяк загаварыць. І я зразумела, што многія людзі з другой групы прыйшлі адзін-два разы і яны больш не вернуцца. І я падумала, чаму так адбываецца, чаму канцэрты класічнай музыкі наведваюць толькі альбо самі акадэмічныя музыкі, альбо людзі, якія знянацку прыйшлі, не затрымаліся і больш не патрапяць. Я зразумела, што пра музыку ніхто не гаворыць звычайнай мовай, музыку выкладаюць толькі ў музычных школах, каледжах, кансерваторыях і што ў музычнай літаратуры кажуць пра тое, як слухаць музыку, нейкім высокім слогам. Звычайнаму чалавеку будзе вельмі складана зразумець тэрміны, зразумець увесь сэнс.“
Мы не вельмі часта слухаем класіку. Валянціна лічыць, што справа не ў тым, што класіка – нейкі кірунак для эліты, а справа ў тым, што пра гэтую музыку мала гавораць і мала расказваюць. Мала расказваюць пра тое, як жа яе слухаць, як разумець, таму што класічная музыка гэта свайго роду таемны шыфр, у якім схавана вельмі шмат цікавага, вельмі шмат нейкіх сэнсаў, адсылак. Кожны твор гэта адлюстраванне філасофіі кампазітара, які піша.
“Вось, да прыкладу, Бетховен, ён піша не проста музыку, ён выкладвае сваю філасофію, наогул погляды на свет, у яго галоўны герой бунтуе супраць лёсу і ён гэтую філасофію выкладвае на музыку.
У Шапэна – іншы галоўны герой, герой, які ўвесь час пакутуе, увесь час шукае выйсце… Гэта значыць, што калі мы, да прыкладу, чытаем, то аўтар расказвае аб сваіх поглядах з дапамогай слоў, тэксту і ўсё зразумела. Мастак малюе карціну і пры дапамозе карціны расказвае нам нейкі сюжэт і мы глядзім на карціну, нам усё зразумела. У музыцы – свае трошачкі законы і я захацела расказаць непрафесіяналам пра тое, як жа раскрываецца класічная музыка.“
Лекцыі былі як пра класічную, так і пра папулярную музыку. Класічныя – пра оперу Кармэн, аб Баху, аб Моцарце, аб Бетховене, як слухаць гэтых кампазітараў. І былі аб папулярнай музыцы – пра музыку Меладзэ, пра Цоя і пра музыку мінімалізму.
Філасофія лекцый у тым, каб кожны чалавек, які не мае прафесійнай адукацыі, змог бы пагрузіцца ў класічную, акадэмічную музыку і крыху больш яе зразумець.
“Усё прайшло добра, мне напісала вельмі шмат людзей. Напрыклад была опера Кармэн, і мне адна дзяўчына напісала, што раней яна была на оперы ледзь не заснула, таму што яна нічога не разумела, а потым, пасля лекцыі яна зусім іншымі вачамі паглядзела на оперу, яна была здзіўленая, наколькі гэта класная, дзіўная і незвычайная рэч. Шмат хто пісаў, што вельмі цікавы фармат у тым плане, што казаць пра музыку – вельмі займальна, вельмі незвычайна і вельмі прыемна“ – кажа Валянціна і дадае:
“Насамрэч гэты фармат складаны для мяне з прычыны таго, што калі, дапусцім, распавядаць пра карціны, да прыкладу, то мы бачым карціну і мы можам неяк самі дадумаць, вось, там, дапусцім, намаляваны партрэт дзяўчыны, яна задуменная, па вопратцы можна неяк так сцяміць, да якой эпохі адносіцца, партрэт, а вось у музыцы такога няма і трэба падбіраць вельмі дакладныя і простыя словы, каб зразумеў нават чалавек без прафесійнай адукацыі.”
Валянціна вельмі моцна хоча працягваць рабіць такія серыі лекцый, таму што ёй падабаецца, калі яна распавядае і людзі па-новаму глядзяць на класіку, таму што ёй сапраўды крыўдна, бо класічная музыка – найвялікшы пласт і чамусьці ён не карыстаецца такой папулярнасцю.
“Я хачу, каб людзі не проста слухалі музыку, а каб яны разумелі. Разумелі стылістыку, разумелі, у чым адметнасць кожнага твора, чаму ён застаўся ў памяці і застаўся ў гісторыі культуры. І я планую і далей праводзіць лекцыі, я зараз праводжу іх. Я вельмі спадзяюся, што ў мяне будзе папаўняцца мая аўдыторыя слухачоў і сваёй справай прынясу нешта карыснае, цікавае для гэтага свету.
Проста насамрэч я фанатка класічнай музыкі, я вельмі моцна люблю класічную музыку і я яе люблю не таму, што я такой нарадзілася, а таму, што я не тое што ўзламала шыфр, я яе адчуваю, гэта тая мова, якая мне зразумелая. Я захапляюся кожным музычным творам і гэта настолькі займальна, што мне хочацца заразіць астатніх людзей гэтай любоўю да класічнай музыкі, я магу бясконца казаць пра яе, я гатовая пакланяцца музыцы.”
Падпісвайцеся на Інстаграм-старонку Валянціны, каб больш даведацца пра свет музыкі.